T³umaczenie: SliderOh :)
WYSTÊPUJ¥
5 DNI DO PÓ£NOCY
W POZOSTA£YCH ROLACH
5 DNI WCZEŒNIEJ
...skoñczy³a 10 latek.
To ju¿ dzisiaj.
-Wszystkiego najlepszego, Jessie. -Nie ha³asuj tak, tato.
-Wszystkiego najlepszego, skarbie. -Dziêkujê.
-No dobrze. Teraz pomyœl sobie ¿yczenie. -Dobrze.
Dobra robota.
Siêgam daleko, ale nie umiem dosiêgn¹æ gwiazd.
Za wczeœnie na zagadki, tato.
Laser.
Rany, tato. Jest œwietny.
-Dziêki, tato. Œwietny prezent. -Proszê bardzo.
Czy to znaczy, ¿e teleskop te¿ dostanê?
Czas poka¿e. Na razie chodŸ na œniadanie. Ju¿ póŸno.
Dziêkujê.
Nasz pierwszy rodzinny portret.
-No i jesteœmy. -Na razie.
Na razie. Nie masz dzisiaj zajêæ pozalekcyjnych. Przyjadê po ciebie.
Wiem. Kocham ciê. Na razie.
-Czeœæ, Jessie. -Czeœæ, Andrew.
Skoro profesor Neumeyer nie zgin¹³,
mo¿e ktoœ powie, jak obliczyæ dlaczego?
No dalej.
-Trzeba uwzglêdniæ grawitacjê. -Przyspieszenie.
-Prêdkoœæ, z jak¹ pan jecha³. -Psa.
Pies jest przypadkowy, to przeznaczenie,
to dziêku psu profesor Neumeyer nie zosta³ przybity do siedzenia.
-P-I-E-S. -Dziêkujê, panie Axelrod.
Przypominam, ¿e to nie jest klasa maturalna. Proszê wiêc
wyg³aszaæ swoje komentarze na w³aœciwych zajêciach.
S³uchajcie go, dzieciaki. Jest najlepszym nauczycielem fizyki,
jakiego kiedykolwiek wam przydziel¹.
No dobrze. Proszê otworzyæ podrêczniki na stronie 16.
"Podstawy Teori Cz¹stek".
-No dobra. Opracowa³em ten temat, ale... -Dzisiaj nie mam dy¿uru.
Tylko spokojnie. Proszê mi to tylko podpisaæ. Tutaj i tutaj.
Nie podpiszê. Nie jestem twoim promotorem.
-Dr Povovich powinien to podpisaæ. -On jest tylko zbiorem bezu¿ytecznych cz¹steczek.
Nie s³uchasz mnie, Carl. Ja nie jestem twoim promotorem.
Wie pan, ¿e przyjêli mnie na M.I.T. i w Chicago do Celtic.
A ja wybra³em t¹ uczelniê tylko i wy³¹cznie z pana powodu.
Pana teorie i prace naukowe s¹ genialne.
-To by³o wieki temu. -Nie szkodzi. Pana umys³ nadal pracuje
-i ja chcê z tego skorzystaæ. -Carl, potrafisz byæ niesamowicie namolny.
-Naprawdê? -Tak. Wiedzia³eœ o tym?
Cholera, Carl, ale z ciebie têpak. Zupe³nie zapomnia³em
jaki dziœ dzieñ... Dla pana.
Rocznica œmierci ¿ony, urodziny córki.
Wystarczy, Carl.
Posuwasz siê za daleko.
No dobra. Kiedy mówiê, ¿e wgryz³em siê w temat,
to naprawdê, naprawdê siê w niego wgryz³em.
Pracujê nad tym ju¿ od marca. Zapomnia³ pan kurtki.
Wystarczy, ¿e przejrzy pan mój projekt--
Jestem pewien, ¿e dr Povovich bêdzie zachwycony.
-Agencja ubezpieczeniowa. -Claudia, to ja. Jesteœ zajêta?
Wydajesz siê byæ jakiœ podenerwowany. Wszystko w porz¹dku?
Niezupe³nie. Uwierz w to lub nie, ale dzwoniê w sprawie ubezpieczenia.
-I rzeczywiœcie jestem zdenerwowany. -Co siê sta³o?
Nie uwierzysz w to.
-Nie do wiary. -Niesamowite, co?
-Przestañ. -Palec mi utkn¹³.
-Lubiê, jak odbierasz mnie ze szko³y. -Ja te¿.
Dziêki.
Czy mama lubi³a ciastka biszkoptowe?
Wiesz, chyba ich nigdy nie jad³a.
-Ale czy by je polubi³a? -Pewnie tak. Jakby je spróbowa³a.
Ale tylko w weekendy.
Hej, spójrz na to.
Co to jest? Wygl¹da jak laptop.
Nie dotykaj tego.
-Jessie. -Zobacz, jest podpisany twoim nazwiskiem.
No chodŸ. WeŸ go.
-Odsuñ siê i zaczekaj tam. -Dobrze, tato.
To jest...
Jest zamkniête.
Mo¿e ktoœ specjalnie to tu zostawi³, ¿ebyœ to znalaz³.
-Mo¿e. -To pewnie urodzinowa zagadka, tato.
-Jakoœ sobie z ni¹ poradzimy. -Trochê trudno jest z³amaæ
6-cyfrowy kod. Widzisz?
-Dla ciebie to proste. -No dobrze. Lepiej ju¿ chodŸmy.
Nie chcemy siê przecie¿ spóŸniæ.
-Dlaczego? -Bo to nie wypada.
-Gotowa? -Tak.
Ju¿ s¹! Szybko. Chowaæ siê!
Zostaw to, skarbie. IdŸ siê schowaæ.
Szybko.
Jessie to uwielbia.
Chcesz powiedzieæ, ¿e co roku organizujesz dla niej przyjêcie?
Tak. To taka tradycja.
-Tak przy okazji, zaprosi³em na przyjêcie Claudiê. -Tak?
-Dlaczego? -Dlatego...
Czekaj.
-Tato, przecie¿ drzwi nie s¹ zamkniête. -Nie mogê znaleŸæ klucza.
ChodŸ. Miejmy to ju¿ za sob¹.
-Niespodzianka! -Niespodzianka!
Dziêki, wujku.
-Co u ciebie? -Co s³ychaæ?
Napewno?
Daj mi znaæ, jak bêdziesz czegoœ potrzebowa³.
O rany!
Czy to mój ulubiony tort?
Napijesz siê czegoœ?
-Chcecie coœ do picia? -Jasne.
Claudia.
Mo¿e powinniœmy to jeszcze przemyœleæ.
Czemu? Przecie¿ to zabawkowe pistolety.
Dajcie spokój. Przecie¿ to przyjêcie urodzinowe. Ma byæ zabawnie.
To nie jest tylko przyjêcie urodzinowe.
To równie¿ rocznica œmierci Katherine, mamy Jessie.
Mog³aœ o tym nie wiedzieæ.
Wiedzia³am o tym.
Dla J.T. to zawsze jest ciê¿ki dzieñ.
Rozumiem.
Mo¿e w takim razie go zapytamy?
No dobrze. J.T.--
-Hej. -Hej.
Ta Claudia jest naprawdê bardzo--
¿ywio³owa. W³aœnie to chcia³em powiedzieæ. Jest bardzo ¿ywio³owa.
-To prawda. -Wiêc masz now¹ dziewczynê i now¹ aktówkê.
Planujesz jakieœ zmiany w swoim ¿yciu? Co dalej?
Nie. Nie kupi³em tej aktówki. Ktoœ j¹ zostawi³ przy grobie Catherine.
-To dziwne. -No w³aœnie.
Kto poza nami wiedzia³, ¿e tam bêdziesz?
Nikt. W³aœciwie to nie.
Pamiêtasz mojego by³ego studenta, Carla Axelroda?
No dobrze. Pos³uchaj mnie.
Wszystko udokumentuj.
Ka¿d¹ rozmowê, ka¿de zdarzenie.
-I spisz zeznania œwiadków, jeœli ci siê uda. -Ogl¹dasz za du¿o telewizji.
Nie œmiej siê. Pamiêtasz, co siê sta³o z tym profesorem od matematyki ze Stanford?
W dzisiejszych czasach cz³owiek musi mieæ siê na bacznoœci.
#Dzisiaj, czyli 7-go czerwca 1994 roku, rodzina i przyjaciele
O.J. Simpsona próbuj¹ przekonaæ go, aby siê odda³ w rêce policji.#
Bardzo mi przykro, J.T., ale nie uda³o siê nam jej uratowaæ.
SPRAWA NR 08476-3, NEUMEYER, J.T. ZAMORDOWANY - SPRAWA UMORZONA
PROFESOR FIZYKI ZASTRZELONY W KLUBIE EGZOTYCZNYM
USTALONO, ¯E OFIAR¥ JEST PROF. J.T. NEUMEYER
ZABÓJSTWO
ChodŸ, tato. Czas otworzyæ moje prezenty.
-Ju¿ idê. -Dobrze.
O mój bo¿e!
PlayStation 2.
Jejku!
Jessie.
Ale wielki!
-Co to mo¿e byæ? -Nie wiem.
To teleskop!
Piêkny.
Dziêkujê.
-Dziêkujê, tato. -Proszê bardzo.
-Tato, pomó¿ mi z³o¿yæ mój teleskop. -Teraz muszê na troszkê wyjœæ.
Nie mogê znaleŸæ moich kluczy. Tych z breloczkiem w kszta³cie ósemki.
Po co bierzesz klucze?
Zrobimy tak. Jak wrócê, to razem z³o¿ymy teleskop
-i ogl¹dniemy mg³awicê w Orionie. -Obiecujesz?
-Obiecujê. -Trzymam ciê za s³owo.
Dziêki, ¿e z ni¹ zostajesz, Claudia.
Hej!
-Co siê dzieje? -Nic.
Chodzi o mnie czy o ca³y dzisiejszy dzieñ?
To nie to. By³aœ wspania³a, tylko muszê siê czymœ zaj¹æ.
-To nie mo¿e zaczekaæ do jutra? -Nie, ale obiecujê, ¿e o wszystkim ci opowiem
-dziœ wieczorem w ³ó¿ku. -Twoim ³ó¿ku?
-Rozmawia³eœ z ni¹ o nas? -Nie, ale...
-chyba siê do tego przyzwyczai. -Chcia³abym mieæ pewnoœæ.
Bo jeœli nie pogodzi siê z tym, to wszystko skoñczy siê
na paru miesi¹cach odjazdowych randek.
Zgadzam siê. Uwa¿am, ¿e trzeba do tego podejœæ ostro¿nie.
Ja te¿ nie chcê z tym zwlekaæ, ale chcê te¿ zachowaæ ostro¿noœæ.
-Zobaczymy siê póŸniej, maleñka. -Na razie, tato.
Pracujê nad tym od marca. Zapomnia³ pan kurtki.
Jeœli tylko spojrzy pan na mój projekt,
proszê mi wierzyæ, to pana zwali z nóg.
Kto tam?
-Prof. Neumeyer. Musimy porozmawiaæ. -Proszê odsun¹c siê od drzwi.
Chodzi o twój projekt. Musimy o tym porozmawiaæ.
Proszê siê odsun¹æ od drzwi.
-Posun¹³eœ siê za daleko, Carl. -Kto tam?
No dobrze, Carl.
Mo¿e zaniosê to do ochrony kampusu. Niech oni siê tob¹ zajm¹.
Proszê odsun¹æ siê od drzwi.
Kto tam?
Tylko mi nie mów, ¿e to takie ³atwe.
Nie patrz na obrazek, tylko na kszta³t puzzli.
Potrzymaj go.
ChodŸ tutaj.
-Gor¹ca linia solenizantki. -Hej, to ja.
Otworzy³eœ aktówkê?
Pos³uchaj. Trochê siê spóŸniê. Przeka¿ to Claudii.
Jadê jeszcze do Brada i Chantel i potem prosto do domu.
Obieca³eœ, ¿e z³o¿ymy teleskop, wiêc bêdê na ciebie czekaæ.
Umowa stoi.
-Tata siê spóŸni. -Nie ma sprawy.
Chwileczkê.
Jezu!
Ale mia³eœ minê.
Ty draniu.
Chcê ci coœ pokazaæ. Musisz to przeczytaæ.
-Co to jest? -Projekt jednego ze studentów.
Orientuj siê.
To niewiarygodne.
Spójrz na t¹ ranê w g³owie.
Takie rzeczy mo¿e zrobiæ student za pomoc¹ PhotoShopu?
Ale s¹ te¿ niedoci¹gniêcia.
Nie mam niebieskiej kurtki firmy Parker, nie posiadam zielonego jeepa Cherokee
i za ¿adne skarby nie poszed³bym do egzotycznego baru
o nazwie "Nagusek".
I co chcesz teraz zrobiæ?
-Oddam to ochronie kampusu. -Ochronie kampusu?
Nie, nie. Tym musi zaj¹æ siê prawdziwa policja.
To jest naprawdê chore, J.T.
Takie coœ okreœla siê mianem obsesji. Ten ch³opak jest chory.
To coœ znacznie wiêkszego ni¿ zwyk³e przeœladowanie.
Jeszcze dzisiaj zabierz to na policjê. Niech oni siê nim zajm¹.
Ale nie mam dowodów, ¿e to na pewno on.
Nie jest wystarczaj¹co szalony albo m¹dry?
-Jest fanatykiem religijnym, a jego religi¹ jest fizyka. -Chwileczkê.
Spójrz na to.
Jestem na jego liœcie podejrzanych.
Ma nawet mój numer ubezpieczenia. Mój bo¿e, to zakrawa na kradzie¿ to¿samoœci.
Jeœli ty tego nie zg³osisz, to ja to zrobiê.
Zaczekaj. Mam lepszy pomys³.
W tych papierach pojawia siê nazwisko detektywa.
Irwin Sikorski.
Dajcie tu t¹ taœmê. Du¿o taœmy.
¯ebym mia³ tu swobodê.
Jak tu przyjechaliœcie, jakie podjêliœcie dzia³ania?
Zrobiliœmy niewiele. Sprawdziliœmy puls, ale linia by³a p³aska.
To by³a nag³a œmieræ.
Zobaczmy co tu mamy.
Ci od autopsji znajd¹ w nim to, a raczej kawa³ek tego.
Zapewne jeszcze w prze³yku.
Albo siê udusi³ albo mia³ zawa³ albo i to i to.
Œmieræ z przyczyn naturalnych, czyli zero zabawy dla mnie.
Wyœlij Dana po tuzin takich narzêdzi zbrodni, zanim ktoœ zje ten dowód rzeczowy.
Nie ma sprawy.
-Przepraszam. -Jeœli nie jesteœ z policji, to zabieraj siê st¹d.
Detektywie Sikorski, jestem J.T. Neumeyer. Mo¿e mi pan poœwiêciæ chwilkê?
Poœwiêcê panu najwy¿ej ty³ek. Zabieraj siê pan st¹d.
To bardzo wa¿ne. Proszê.
Gdyby ten facet w samochodzie ¿u³ porz¹dnie,
to teraz ogl¹da³by w domu wiadomoœci.
-Jak mnie pan znalaz³? -Mam przyjaciela, który jest dziennikarzem prasowym.
W redakcji maj¹ skaner czêstotliwoœci. Wiedzieli, ¿e pan tu bêdzie
-i ¿e ma pan s³aboœæ do pastrami. -To nie jest moja jedyna s³aboœæ.
A wiêc...
Wed³ug planu ma pan zgin¹æ w pi¹tek.
-Mam nadziejê, ¿e nie. To jest mi nie na rêkê. -Jak zawsze.
Rozdaj je tym funkcjonariuszom.
Domyœla siê pan, kto to jest? To najwyraŸniej ktoœ z pana znajomych.
Pewnie ma pan podejrzanego.
Mam takiego studenta. Nazywa siê Carl Axelrod.
Na pocz¹tek dobre i to.
Dlaczego nie opowie pan o tym ochronie kampusu.
-Oni ¿yj¹ dla takich bzdur. -Nie martwi pana, ¿e tu jest pana nazwisko?
Skoro to ma byæ morderstwo, to powinno tu byæ.
Proszê mi wybaczyæ, profesorze, ale nie bawiê siê w g³upie ¿arty.
-Zw³aszcza w niedopracowane. -Niedopracowane? W jakim sensie?
Tu pisze, ¿e nie by³o mnie przy autopsji.
Tutaj. Wtorek, 15-ty czerwca, godzina 14:00. Oficer prowadz¹cy nieobecny.
-Wie pan, kiedy ostatni raz opuœci³em jak¹œ autopsjê? -Nie.
Ja te¿ nie.
Wie pan, nie znam pana,
ale nie wygl¹da mi pan na typa, który krêci siê
-po barach typu Nagusek. -No nie.
I w³aœnie o to chodzi.
-Jakiœ m³odociany mózgowiec chce panu trochê dokopaæ. -Trochê?
Nie raz widzia³em, jak komuœ porz¹dnie dokopano. To tutaj to pestka.
Stos papierków.
Niech pan idzie do domu i bêdzie wdziêczny, ¿e nie umar³ pan
z kawa³kiem p¹czka w prze³yku.
Dziêki za pastrami.
-Hej. -Czeœæ.
-Kiedy wróci³eœ? -Jakieœ pó³ godziny temu.
-Wszystko za³atwi³eœ? -Tak.
Przynajmniej na dzisiaj. Przepraszam, ¿e to trwa³o tak d³ugo.
Wiesz co?
Masz wspania³a córkê. Ten wieczór dobrze nam zrobi³. Œwietnie siê bawi³yœmy.
A co powiesz na to? Napuœæ wody do wanny i we dwoje siê zabawimy.
Zaraz do ciebie przyjdê. Muszê jeszcze pokazaæ Jessie mg³awicê Oriona.
To s¹ nowonarodzone gwiazdy, Jessie. Powsta³y z gazów i gwiezdnego py³u.
Wiesz, ¿e œwiat³o, które dzisiaj og³¹damy zosta³o wyemitowane 1500 lat temu?
Otworzy³eœ t¹ aktówkê, prawda?
Czeœæ.
Przy³¹czysz siê do mnie?
Oczywiœcie.
Dziêkujê.
Za co?
Za to, ¿e jesteœ tutaj i jesteœ taka wspania³a dla Jessie.
Ale przede wszystkim za to, ¿e le¿ysz naga w tej wannie.
-Umyjesz mi plecy? -Dra¿nisz siê.
Oczywiœcie.
Mam dla ciebie prezent.
Uzna³am, ¿e bêdzie dla ciebie idealny, wiêc...
Co ty znowu zmajstrowa³aœ?
Podoba ci siê?
Co siê sta³o?
Ale ja j¹ dopiero co kupi³am, J.T.
Sk¹d Carl móg³ o tym wiedzieæ? Znaæ nawet jej kolor?
No wiesz.
Te kurtki zazwyczaj s¹ niebieskie. To zwyk³y zbieg okolicznoœci.
To po prostu...
Zobacz. Nie by³o ciê nawet na moim pogrzebie.
Przecie¿ byœ tego nie opuœci³a, prawda?
Claudia, przecie¿ ja jestem tylko nauczycielem fizyki,
jestem samotnym ojcem, uk³adam puzzle, na litoœæ bosk¹.
Kto chcia³by mnie zabiæ? Jestem wybitnie przeciêtny.
-Czy ty chcesz mnie zabiæ? -Nie.
-Myœlisz, ¿e Brad chce mnie zabiæ? -Niby czemu mia³by tego chcieæ?
Jest twoim szwagrem.
No tak.
Ale spójrz na to. Oboje jesteœcie na liœcie podejrzanych.
Kurcze. Jestem podejrzan¹.
A razem z wami Carl, który z jakiegoœ powodu mnie ubóstwia.
-Jest jeszcze jakiœ facet, którego nie znam. -Kto?
Jakiœ Roy Bremmer.
No có¿. Ma³o to romantyczne, wiêc chyba bêdzie lepiej,
-jak to po prostu od³o¿ê. -Darujmy sobie dzisiejsz¹ noc.
-Claudia, przecie¿ i tak mo¿esz zostaæ. -Innym razem.
-Co siê sta³o, Claudia? -Nic.
Wiem, ¿e ta ca³a historia jest nieco przera¿aj¹ca, ale...
Nic siê nie sta³o. Po prostu uwa¿am, ¿e bêdzie lepiej,
jak prze³o¿ymy to na inny wieczór. To wszystko.
DZIEÑ DRUGI
Wiêc kiedy Claudia posz³a do domu?
PóŸnym wieczorem.
Myœla³am, ¿e...
Niewa¿ne.
Pos³uchaj, Jessie.
Wiesz, mo¿e to jest dobra chwila na rozmowê.
O Claudii i o nas.
Nie trzeba. Chyba pójdê...
ubraæ siê. No wiesz.
-Jess. -B³agam, powiedz mi co by³o w tej aktówce.
Wiem, ¿e j¹ otworzy³eœ.
-Ró¿ne rzeczy. Dla mnie. -Ja j¹ znalaz³am, wiêc chyba mam prawo to zobaczyæ.
Nie. Zaadresowana by³a do mnie i ca³a jej zawartoœæ na razie
przeznaczona jest tylko dla mnie. Jak siê dowiem, o co w tym chodzi
i jeœli to bêdzie odpowiednie, aby ci pokazaæ,
to wtedy ci poka¿ê.
Wiesz, kto to jest? Na pewno przywiezli nam zastêpczy samochód.
Ale czadowy.
Przepraszam.
-Pan Neumeyer? -Tak.
Przepraszam za ma³¹.
Muszê zabraæ pana samochód do warsztatu.
Proszê.
-Widzê, ¿e ma³a znalaz³a radio. -Mi³ego u¿ytkowania.
Dziêkujê.
Proszê bardzo.
Rozumiesz chyba, ¿e jak naprawi¹ nam samochód, tego bêdzie trzeba oddaæ.
Wiem, ale to fajnie mieæ takie ³adne rzeczy. Naprawdê ³adne.
-Takie, jakie ma wujek Brad i ciocia Chantal. -Rozumiem.
-Kocham ciê. -Ja ciebie te¿.
Do zobaczenia póŸniej.
Hej, Claudia.
Pos³uchaj, wczoraj wysz³aœ, ale nie dlatego dzwoniê.
Mam pytanie odnoœnie zastêpczego samochodu, który nam przydzieli³aœ.
Tak. Widzisz, chodzi o to, ¿e--
Zaczekaj chwilê.
Oddzwoniê do ciebie.
Profesorze, ma pan przy sobie te akta?
Dlaczego zmieni³ pan zdanie?
Carl Axelrod to pana student, tak? To on niby to przygotowa³?
Jeœli to rzeczywiœcie on, to czemu wpisa³ siê na listê podejrzanych?
-Jest a¿ tak szurniêty? -On jest...
Do wczoraj myœla³em, ¿e jest po prostu dziwny. Jest jednym
z najlepszych studentów. Ma³o towarzyski i nieco narwany, ale nic poza tym.
Chcê ustaliæ fakty. Kto wie z kim jeszcze Carl siê zabawia³.
-Profesor Bradley Hume. -To brat mojej zmar³ej ¿ony.
Mój przyjaciel, kolega, dobry naukowiec. Lepiej mu idzie na gie³dzie.
Ale on nie by³by podejrzanym nawet, gdyby to by³o prawdziwe.
No có¿. 7 na 10 morderstw pope³nia ktoœ z rodziny ofiary lub jej przyjació³.
-A Claudia Whitney? -To moja dziewczyna.
To nie znaczy, ¿e nie bêdzie chcia³a pana zabiæ.
Moja ¿ona przynajmniej 2 razy dziennie próbuje skrêciæ mi kark.
Wyobra¿am sobie.
Jak d³ugo siê znacie?
4 miesi¹ce. Poznaliœmy siê przez telefon. Jest moj¹ agentk¹ ubezpieczeniow¹.
Powierzy³ pan swoje ubezpieczenie na ¿ycie swojej dziewczynie?
Czy umieœci³ j¹ pan w testamencie? Powierzy³ kontrolê nad pieniêdzmi?
Nie. Moja córka jest jedyn¹ spadkobierczyni¹.
To interesuj¹ce.
Tu piszê, ¿e na pana ciele znaleziono niewystrzelony pocisk.
To wygl¹da na wizytówkê jakiegoœ zawodowca.
Carl naogl¹da³ siê za du¿o telewizji.
Kim jest Roy Bremmer?
Nie mam pojêcia. Nie wiem kto to jest. Muszê zapytaæ Carla.
Ja to zrobiê.
-Mogê to zatrzymaæ? -Zrobiê panu kopiê. Chcê mieæ to przy sobie.
Chcê mieæ dowód, ¿e to jest tylko g³upi ¿art.
Oczywiœcie, ¿e to ¿art. To nie mo¿e byæ nic innego.
Wie pan,
chyba powinienem wspomnieæ, ¿e wczoraj dosta³em w prezencie
niebiesk¹ kurtkê marki Parker. Tak¹, jak w tych aktach.
A dzisiaj rano wypo¿yczalnia samochodów podstawi³a mi
-zielonego jeepa Cherokee. -Takiego, jak w aktach.
Zapyta³ pan, dlaczego zmieni³em zdanie odnoœnie tej sprawy.
Kiedy wróci³em wczoraj do domu, ¿ona powiedzia³a mi, ¿e w przysz³ym tygodniu
mam wizytê u lekarza. Ju¿ i tak odwo³a³em ich kilka,
wiêc jeœli t¹ bym odwo³a³, to ¿ona naprawdê by mnie zabi³a.
W przysz³y wtorek?
O 14:00? W tym samym czasie co autopsja, wiêc nie bêdzie pan obecny.
-Proszê mi zrobiæ kopiê tych akt, dobrze? -Dobrze.
-Jak najszybciej. -Dziêki.
Hej, Dan!
-Czeœæ. Co ty tu robisz? -Potrzebujê przys³ugi.
-Zrobiæ ci test na stres? Podaæ maskê tlenow¹? -Nie.
-Mo¿esz sprawdziæ, czy krew na tym pasuje do mojej? -Co to jest?
-Fragment kuli. -Sk¹d wzi¹³eœ--
-Dlaczego krew na kuli ma-- -PóŸniej ci wszystko wyjaœniê.
SprawdŸ to najszybciej, jak mo¿esz. Dziêki.
To niewiarygodne. Wspania³a robota.
-Jak mogê dowieœæ, ¿e te zdjêcia to fotomonta¿?
A fakt, ¿e pan tu stoi i oddycha nie wystarczy?
Joshi ma tak¹ wielk¹, bajeranck¹ maszynê. Mogê ni¹ sprawdziæ,
-czy na zdjêciach nie ma œladów atramentu. -Œwietnie.
-S³ysza³eœ kiedyœ o tym cz³owieku? -Roy Bremmer? Nie.
Hej. A dlaczego mnie nie ma na tej liœcie? Jestem twoim przyjacielem
-i na pewno jestem gorszy ni¿ Brad czy Claudia. -Jak mogê siê dowiedzieæ,
-kim on jest? -Mogê poszukaæ w naszej bazie danych.
Wyluzuj siê, ch³opie. Czemu siê tym tak przejmujesz?
-Zawiadomi³eœ policjê. Ju¿ siê tym zajêli, tak? -No tak.
-Mogê skorzystaæ z waszego ksero? -Jasne.
D¥B z WEATHERBY USUNIÊTY
#Resztki Dêbu z Weatherby usuniêto po tym, jak drzewo runê³o na dom
na skutek silnej wichury. Zginê³a kobieta i jej pies.#
-Agencja ubezpieczeniowa. -Czeœæ, Amy. Mówi J.T. Jest ju¿ Claudia?
Przykro mi, J.T. Jak tylko przyjdzie, powiem jej, ¿eby do ciebie zadzwoni³a.
W porz¹dku, dziêki.
#I to ju¿ wszystko, jeœli chodzi o pogodê w rejonie Seattle.
Bêdzie pochmurno, z przelotnymi opadami.
Niewiele zobaczymy s³oñca. Agencje podaj¹, ¿e do wybrze¿a zbli¿a siê huragan.#
Claudia, to ja. Gdzie jesteœ? Dzwoni³em do biura, na komórkê.
Musimy porozmawiaæ o tych aktach.
Zadzwoñ do mnie, jak ods³uchasz t¹ wiadomoœæ, dobrze?
Wysadzanie ró¿nych rzeczy na ocenê. Czy to nie jest odlotowe?
J.T., spóŸni³eœ siê o parê sekund. Jestem ju¿ bardzo blisko.
Przezroczysty materia³ potrafi¹cy wytrzymaæ temperatê 170 stopni.
To zast¹pi nied³ugo wszystkie okna na œwiecie.
I ja zamierzam to opatentowaæ.
-Poszed³eœ z tym na policjê? -Tak. Musimy siê dowiedzieæ.
-z czego jest zrobiona ta aktówka. -¯eby ustaliæ nadawcê?
-Tak. -Dobrze. ChodŸmy.
Zaraz wracam.
£adnie wykonane.
-Pewnie bêdê musia³ pobraæ próbkê z tego. -Dobrze. Rób co trzeba.
-Ile to potrwa? -No có¿. To zale¿y.
Mogê j¹ wysadziæ?
-Tylko ¿artowa³em. -Zadzwoñ do mnie.
Dobrze.
Co siê dzieje?
-Przed chwil¹ jakiœ glina wywlók³ st¹d Carla. -Podkreœlam: "wywlók³".
Muszê odwo³aæ dzisiejsze zajêcia. Przepraszam. Odrobimy to.
Podwójne zajêcia w czwartek.
-Nie dotykaj mnie. -ChodŸ tu i siadaj.
Znam ten manewr "dobry glina, z³y glina". Chce mnie pan teraz pobiæ.
-Profesorze. -Zrobi³ pan kopie?
-Dlaczego tu jestem? -Na przyk³ad za przeœladowanie.
A to posadzi ciê w wiêzieniu, gdzie poznasz ca³kiem now¹
definicjê fizyki.
-Co to jest? -Nic ci nie bêdzie, Carl.
-Powiedz tylko, dlaczego to zrobi³eœ. -Carl, czy to jest ten
projekt, który mia³ mnie zwaliæ z nóg?
-Nie. -Ka¿dy g³upek mo¿e komuœ groziæ,
ale taka operacja wymaga genialnego umys³u. A ty jesteœ geniuszem, prawda?
Sk¹d wzi¹³eœ druki policyjne? Od kogoœ z tego wydzia³u?
-To nie jest mój charakter pisma. -Sfa³szowa³eœ mój podpis,
-¿eby papiery wygl¹da³y na autentyczne. Kto ci w tym pomóg³, Carl?
Podaj nazwisko.
Ta data... to pi¹tek, tak?
Mo¿e to nawet nie by³ twój pomys³.
-Ktoœ ciê do tego namówi³. -To dziwne. Naprawdê dziwne.
-Naprawdê dziwne. -Masz teraz szansê pójœæ na uk³ad, Carl.
Proszê, proszê.
On tego nie zrobi³.
Claudia, w koñcu siê zjawi³aœ.
-Wypisa³aœ czeki? -W³aœnie to robiê.
-Znowu nie zap³aci³aœ za pr¹d? -Znasz mnie.
POLISY NA ¯YCIE
CZEKAJ¥CE NA REALIZACJÊ
POLISA IMIENNA
Dalej.
Nie.
Tak.
Victoria Jamieson.
Vicky.
Vicky Jamieson. Moja nowa to¿samoœæ.
-Uratowa³aœ mi ¿ycie. -Po drinku na obiad?
Ja stawiam.
-Jestem ci to winna. -Amy, dzisiaj nie mogê.
Naprawdê muszê ju¿ iœæ. Wiesz co, Amy?
Jesteœ wspania³a. Z przyjemnoœci¹ posz³abym z tob¹ nadrinka, ale nie mogê.
-Szczypta soli, plasterki cytryny, przyprawy? -Naprawdê nie mogê.
Przywitaj ode mnie Billy'ego. Do jutra.
Claudia. Nie bój siê. Dobrze, ¿e ciê znalaz³em.
Odbierz dzisiaj Jessie ze szko³y. Wiesz, która to szko³a, tak?
To nag³y wypadek. PóŸniej ci wszystko wyjaœniê. Zobaczymy siê póŸniej.
Halo?
-Tak? -Ten d¹b zaraz runie. Musi pani uciekaæ.
Chyba pan ¿artuje. To drzewo przetrzyma³o ju¿ wiêksze wichury.
Wiem, ale proszê mi uwierzyæ.
-Przestañ szczekaæ! -Nie mamy czasu. Szybko!
-A pan to jakiœ miejski jasnowidz? -Nie.
-Jestem fizykiem. -Fizykiem?
Proszê pos³uchaæ.
Ten d¹b nie przetrzyma tej wichury. Przewróci siê, Mandy.
-Musisz uciekaæ. -Sk¹d pan zna moje imiê?
-Wynoœ siê z mojej werandy! -Nie, zaczekaj! Musisz mi uwierzyæ!
Musimy st¹d uciekaæ! Szybko!
Uspokój siê!
O bo¿e.
Uratowa³eœ mi ¿ycie! Dziêkujê ci.
Akta s¹ prawdziwe.
Hej. Ty mnie dzisiaj odbierasz? Gdzie jest tata?
Coœ mu wypad³o.
Wsiadaj, bo zmokniesz.
Claudia, to ja. Gdzie jesteœ? Dzwoni³em do biura, na komórkê.
Musimy porozmawiaæ o tych aktach.
Zadzwoñ do mnie, jak ods³uchasz t¹ wiadomoœæ.
-Ma jakieœ wady? -Nie.
-le siê go prowadzi? -Nie.
To jeden z naszych najlepszych samochodów. Skórzana tapicerka,
zaawansowany system stereo, GPS. Pani Whitney specjalnie go dla pana wybra³a.
-O co dok³adnie prosi³a? -Powiedzia³a: "dajcie mi wasz najlepszy wóz na sk³adzie".
I rzeczywiœcie go dosta³em. Dziêkujê. A teraz chcê inny samochód.
No dobrze. Obci¹¿ê tym pana kartê kredytow¹.
-Czy ten gliniarz jest z panem? -Nie, Carl. Jestem sam.
Muszê z tob¹ porozmawiaæ. Proszê.
Nadal masz te papiery, Carl? Te, które ma podpisaæ promotor?
-Tak. -Przynieœ je.
W porz¹dku.
Teraz jestem twoim promotorem.
A to jest twoje zadanie.
Zak³adam, ¿e nie przera¿¹ ciê potencjalne wnioski.
Jasne, ¿e nie.
Ten œlad od kubka z kaw¹ na jednym z formularzy.
I jeszcze inne rzeczy.
Musi up³yn¹æ sporo czasu, ¿eby powsta³ taki œlad.
Lata, dekady, a nawet--
Nawet, jeœli formularze wypisano teraz, to papier i tak jest stary.
A to oznacza, ¿e albo ktoœ je spreparowa³ albo...
Albo...
Te akta pochodz¹ z przysz³oœci.
-Ma pan na to jakiœ dowód? -Przepowiedzia³y zdarzenie,
które mia³o miejsce dzisiaj po po³udniu.
-Wiedzia³em, ¿e to mo¿liwe. -Carl.
To potwierdza s³usznoœæ teori o nieskoñczonoœci wszechœwiata.
Spokojnie. Skoncentruj siê. Chcê, ¿ebyœ mi pokaza³, jak to mo¿liwe.
Narysuj schemat, zrób obliczenia.
Poka¿, jak mo¿na przenieœæ jakiœ obiekt w czasoprzestrzeni.
-W jaki sposób pojawi³y siê te akta? -By³y w metalowej aktówce.
Da³em j¹ do analizy. By³a lekka i jednoczeœnie solidna.
No dobrze. W aktówce by³y akta, a w nich dokumenty i zdjêcia.
-Coœ jeszcze? -Klucze, które zgubi³em.
Wczoraj rano jeszcze je mia³em, a do wieczora zniknê³y.
-Przed czy po tym, jak znalaz³ pan aktówkê? -Po tym.
Coœ jeszcze?
Tak. Kula, a na niej resztki krwi. I jeszcze niewystrzelony pocisk,
-który znaleziono na miejscu zbrodni. -Kule?
A tak. Przecie¿ w pi¹tek ma pan zgin¹æ.
I chyba nic na to nie poradzê, Carl.
No dobrze.
Tu masz wszystko. Powodzenia.
Mo¿e jednak da pan radê to zmieniæ? Mo¿e to pana przeznaczenie?
Nie wierzê w to.
-Wiara? -Carl, pomyœl tylko, ile siê wydarzy³o od czasu,
kiedy zjawi³a siê ta aktówka.
Chocia¿by to, ¿e teraz jestem twoim promotorem.
Zna³em kiedyœ naukowca, który mówi swoim studentom,
¿eby wiarê zostawiali za drzwiami do czasu, a¿ ktoœ bêdzie mia³ na ni¹ dowody.
Teraz uwa¿am, ¿e ten naukowiec siê myli³, Carl.
Tato, zobacz.
Dosta³eœ kwiaty.
Mam spotkanie z klientem. Muszê ju¿ iœæ.
A mo¿esz póŸniej wróciæ? Muszê z tob¹ porozmawiaæ. To bardzo wa¿ne.
J.T., ty skurczybyku.
Czeœæ, dziewczyny.
W³¹czcie telewizor. Waszego tatê pokazuj¹ w wiadomoœciach.
-Dlaczego? -Jest bohaterem. -Co zrobi³eœ, tato?
-Niewiele. Tylko uratowa³ ¿ycie pewnej kobiecie. -Co?
#Jesteœmy w miejscu, gdzie do dzisiaj
sta³a wizytówka tej dzielnicy, s³ynny D¹b z Weatherby.
-Mandy, s³ysza³em, ¿e straci³aœ dom?# -Mandy Murphy.
To do niej s¹ te kwiaty.
Ja te¿ mam coœ dla ciebie. Chodzi o tego Bremmera.
-To on. -No dobrze. Wiêc kim on jest?
Ciemne interesy w po³udniowej czêœci Chicago kontroluje grupa ludzi.
-Wiêc on jest jednym z nich. -Nie. On kontroluje t¹ grupê.
Nie afiszuje siê, ale ma daleko siêgaj¹ce koneksje.
Claudia, ty jesteœ z Chicago. Spotka³aœ go kiedyœ?
Tak. Ci¹glê chodziliœmy na przyjêcia. Ja, on i burmistrz.
Jasne.
Muszê iœæ. Jestem ju¿ spóŸniona. Mogê ciê na chwilê prosiæ?
Jasne.
O co chodzi?
#Cieszê siê tylko, ¿e nic nam siê nie sta³o.
Pies to najlepszy przyjaciel cz³owieka. Dziêkujê za rozmowê.#
Do widzenia, J.T.
Jakim cudem ona trafi³a do ciebie.
-Halo? -Muszê z tob¹ porozmawiaæ.
Claudia, gdzie jesteœ?
Wyjrzyj przez okno.
Co?
-Co ty tam robisz? Czemu nie wejdziesz? -Nie. To ty wyjdŸ do mnie.
No dobrze.
Zostañ tu, Jessie.
Claudia?
Wszystko w porz¹dku?
Co siê dzieje?
Chodzi o te akta?
Jeœli to o to chodzi, to chcia³bym ci powiedzieæ, ¿e to ¿art, ale--
Nie. Nie chodzi o te akta.
-Wiêc o co? -Po prostu mnie wys³uchaj, J.T., dobrze?
Dobrze.
Ja znam Roya Bremmera.
Znasz Roya Bremmera?
Chwileczkê. Nie rozumiem. Jak--
Czy on jest twoim klientem?
-Nie. Nie jest moim klientem. -Wiêc kim jest?
Chodzi o coœ, co siê wydarzy³o w Chicago? Tam go spotka³aœ?
Zeznawa³aœ przeciwko niemu?
Claudia?
Wysz³am za niego za m¹¿.
Nadal jestem jego ¿on¹.
Przepraszam.
I myœla³aœ, ¿e--
¯e jak mi nie powiesz, to--
Jak mog³aœ to przede mn¹ ukrywaæ?
Przez ostatnie 2 lata przeprowadza³am siê 5 razy.
3 razy zmienia³am to¿samoœæ. Znowu mam zamiar j¹ zmieniæ.
Przyjecha³am tu po to, ¿eby ciê ostrzec.
Ale dlaczego-- Dlaczego siê z nim nie rozwiod³aœ?
Dla Roya zwrot "póki œmieræ nas nie roz³¹czy" ma dos³owne znaczenie.
Cholera.
-Jessie! -Nie znoszê, jak siê mnie odsuwa na bok.
-Chcê wiedzieæ, co siê dzieje! -Nie! Dosyæ tego!
Uk³ad jest taki, ¿e ty jesteœ dzieckiem, a ja jestem rodzicem.
Mówiê ci tylko to, co musisz wiedzieæ. Do mnie nale¿y decyzja.
Koniec kropka. IdŸ na górê i odrób lekcje.
Nigdy nie pozwoli³am sobie...
za bardzo siê do kogoœ zbli¿yæ, poniewa¿...
wiem, ¿e wczeœniej czy póŸniej bêdê musia³a wyjechaæ.
Pope³ni³am b³¹d.
Ale nie mog³am siê oprzeæ.
Spêdzi³am z tob¹...
najlepsze...
najwspanialsze chwile...
w ca³ym moim ¿yciu.
Wychodz¹c za Roya zmarnowa³am sobie ¿ycie.
A teraz zniszczy³am równie¿ twoje ¿ycie.
Przepraszam.
Nie myœla³am, ¿e spotkam kogoœ takiego, jak ty.
Nie wiedzia³am, czego pragnê od mê¿czyzny, dopóki nie spotka³am ciebie.
Sama nie wiem, ale--
Czujê, ¿e obudzi³am w tobiê cz¹stkê ciebie,
która od dawna by³a zapomniana.
Nie, Claudia.
To dla ciebie.
-Musisz to wzi¹æ. -Co ty do cholery wyprawiasz?
J.T., Roy nie tylko ma w³adzê i jest bezwzglêdny.
-Sk¹d masz broñ? -On jest równie¿ zazdrosny.
-Musisz to wzi¹æ. -Nie.
Musisz. Jesteœ w niebezpieczeñstwie. Jessie równie¿.
-Nie bêdê trzyma³ w moim domu broni. -WeŸ go, J.T.
Dalej, weŸ go, J.T.
Claudia.
Zaczekaj.
Nie odchodŸ.
-Zawsze udaje mu siê ciebie znaleŸæ? -Tak.
Ale jeszcze mnie nie dopad³.
Nie odchodŸ.
ChodŸ do mnie.
Powiedzia³aœ, ¿e on zawsze ciê znajduje.
Prêdzej czy póŸniej bêdziesz musia³a stawiæ mu czo³a.
Wiêc mo¿e razem stawimy mu czo³a?
Mówiê powa¿nie.
ChodŸ.
Hej.
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<